آورده‌اند كه پادشاهی از عالمی سؤال كرد كه سبب عدل نوشیروان چه بود؟ گفت: انوشیروان گفته است كه مرا یك نظر عبرت بیدار كرد. روزی در اوایل جوانی به شكار رفته بودم و بر هر طرف سواران می‌تاختند. ناگاه پیاده‌ای سنگی بینداخت و پای سگی بشكست و گامی چند برفت. اسبی لگدی بر آن پیاده زد و پایش بشكست. پاره‌ای راه براندم، ناگاه پای آن اسب به سوراخی فرو شد و بشكست. من به خود باز آمدم و گفتم: «دیدی كه چه كردند و چه دیدند؟  هر كه آن كند كه نباید، آن بیند كه نخواهد.»

روضة‌الانوار خواجوی کرمانی

Below are 6 very funny and true life lessons to be learned. I somehow don’t think you’ll regret reading them.

Lesson 1: Naked Wife

A man is getting into the shower just as his wife is finishing up her shower when the doorbell rings. The wife quickly wraps herself in a towel and runs downstairs. When she opens the door, there stands Bob, the next door neighbor. Before she says a word, Bob says, “I’ll give you $800 to drop that towel.” After thinking for a moment, the woman drops her towel and stands naked in front of Bob.

After a few seconds, Bob hands her $800 dollars and leaves. The woman wraps back up in the towel and goes back upstairs. When she gets to the bathroom, her husband asks,…

“Who was that?” “It was Bob the next door neighbor,” she replies. “Great!” the husband says, “Did he say anything about the $800 he owes me?”

Moral of the story:
If you share critical information pertaining to credit and risk with your shareholders in time, you may be in a position to prevent avoidable exposure.

Lesson 2

A sales rep, an administration clerk, and the manager are walking to lunch when they find an antique oil lamp. They rub it and a Genie comes out. The Genie says, “I’ll give each of you just one wish” “Me first! Me first!” says the admin. clerk. “I want to be in the Bahamas, driving a speedboat, without a care in the world.” Poof! She’s gone. “Me next! Me next!” says the sales rep. “I want to be in Hawaii,relaxing on the beach with my personal masseuse, an endless supply of Pina Coladas and the love of my life.” Poof! He’s gone. “OK, you’re up,” the Genie says to the manager. The manager says, “I want those two back in the office after lunch.”

Moral of the story: Always let your boss have the first say.

Lesson 3

A priest offered a lift to a Nun. She got in and crossed her legs, forcing her gown to reveal a leg. The priest nearly had an accident. After controlling the car, he stealthily slid his hand up her leg. The nun said,”Father, remember Psalm 129?” The priest removed his hand. But,changing gears, he let his hand slide up her leg again. The nun once again said, “Father, remember Psalm 129?” The priest apologized “Sorry sister but the flesh is weak.” Arriving at the convent, the nun went on her way. On his arrival at the church, the priest rushed to look up Psalm 129. It said, “Go forth and seek, further up, you will find glory.”

Moral of the story: If you are not well informed in your job, you might miss a great opportunity.

Lesson 4

A crow was sitting on a tree, doing nothing all day. A rabbit asked him,”Can I also sit like you and do nothing all day long?” The crow answered: “Sure, why not.” So, the rabbit sat on the ground below the crow, and rested.

A fox jumped on the rabbit and ate it.

Moral of the story: To be sitting and doing nothing, you must be sitting very high up.

Lesson 5: Power of Charisma

A turkey was chatting with a bull “I would love to be able to get to the top of that tree,” sighed the turkey, but I haven’t got the energy.” “Well, why don’t you nibble on my droppings?” replied the bull. “They’re packed with nutrients.” The turkey pecked at a lump of dung and found that it gave him enough strength to reach the lowest branch of the tree. The next day, after eating some more dung, he reached the second branch. Finally after a fourth night, there he was proudly perched at the top of the tree. Soon he was spotted by a farmer, who shot the turkey out of the tree.

Moral of the story: Bullshit might get you to the top, but it wont keep you there.

Lesson 6

A little bird was flying south for the winter. It was so cold the bird froze and fell to the ground into a large field. While he was lying there, a cow came by and dropped some dung on him. As the frozen bird lay there in the pile of cow dung, he began to realize how warm he was. The dung was actually thawing him out! He lay there all warm and happy, and soon began to sing for joy. A passing cat heard the bird singing and came to investigate. Following the sound, the cat discovered the bird under the pile of cow dung, and promptly dug him out and ate him.

Moral of the story:
1. Not everyone who shits on you is your enemy
2. Not everyone who gets you out of shit is your friend
3. And when you’re in deep shit, it’s best to keep your mouth shut!

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

                                                        پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

                                                        نیــم شـب دوش بـه بالیـن من آمد بنـشسـت

سـر فـرا گوش مـن آورد به آواز حـزیــن

                                                        گفت ای عاشـق شوریده ی مـن خوابت هست

عاشقی را که چنین باده ی شبگیر دهنـد

                                                        کـافـر عشـق بـود گـر نشـود بـاده پــرسـت

برو ای زاهد و بر درد کشان خورده مگیر

                                                       که ندادند جز ایـن تحفه بـه مـا روز الـســت

آنچه او ریـخت بـه پـیـمانه مـا نوشـیـدم

                                                       اگر از خمر بهشـت است وگـر باده ی مسـت

خنده ی جام می و زلف گره گیر نگـار

                                                     ای بسا توبه که چون توبه ی حافظ بشکست

                                                                                                             ( حافظ )

+ گاهی چو مـلایکم سر بـنـدگـیـسـت

    گه چون حیوان به خواب و خور زندگیست

    گـاهـم چـو بــهـایـم سـر درنـدگیــسـت

    سـبـحـان الله ایـن چـه پـراکـنـدگیـسـت

                                                          ( ابوسعید ابوالخیر  )

+ از چرخ به هر گونه دار امید

   وز گردش روزگار می لرز چو بـیـد

   گفتی که پس از سـیـاهی رنـگـی نـبـود

   پـس مـوی سـیـاه مـن چـرا گـشـت سـفیـد

                                                            ( حافظ )

در اين سراي بي كسي، كسي به در نمي زند

                                   به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند

يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند
                                  كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار
                                  دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند

دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
                                 كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند

گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم
                                يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند

چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات
                               برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند

نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست

                              اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند

هوشنگ ابتهاج (ه.الف.سایه)

صیاد ازل که دانه در دام نهاد

صیدی بگرفت و آدمش نام نهاد

هر نیک و بدی که می روم در عالم

او می کند و بهانه بر عام نهاد

این کوزه چو من عاشق زاری بودست

دربند سر و زلف نگاری بودست

این دسته که بر گردن او می بینی

دستی ست که بر گردن یاری بودست

ایزد چو گل وجود ما می آراست

دانست ز فعل ما چه بر خواهد خاست

بی حکمش نیست هر گناهی که مرا

پس سوختن روز قیامت ز کجاست؟

" خیام "

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند،

گرفته کولبارِ زادِ ره بر دوش،

فشرده چوبدست خیزران در مشت،

گهی پر گوی و گه خاموش،

در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند،

                                    [ ما هم راه خود را می کنیم آغاز.

سه راه پیداست.

نوشته بر سر هریک بسنگ اندر،

حدیثی که ش نمی خوانی بر آن دیگر.

نخستین: راه نوش و راحت و شادی.

به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادی.

دو دیگر: راهِ نیمش ننگ، نیمش نام،

اگر سر بر کنی غوغا، وگر دم درکشی آرام.

سه دیگر: راه بی برگشت، بیفرجام.

من اینجا بس دلم تنگ ست.

 و هر سازی که می بینم بد آهنگ ست.

بیا ره توشه برداریم،

قدم در راه بی برگشت بگذاریم؛

ببینیم آسمانِ «هرکجا» آیا همین رنگ است؟

تو دانی کاین سفر هرگز بسوی آسمانها نیست.

سوی بهرام، این جاویدِ خون آشام،

سوی ناهید، این بد بیوه گرگِ قحبه ی بیغم،

که میزد جام شومش را بجام حافظ و خیام ؛

و می رقصید دست افشان و پا کوبان بسان دختر کولی،

و اکنون می زند با ساغر « ملک نیس» یا « نیما »

و فردا نیز خواهد زد بجام هرکه بعد از ما ؛

سوی اینها و آنها نیست.

بسوی پهندشتِ بی خداوندیست،

که با هر جنبش نبضم

هزاران اخترش پژمرده و پرپر بخاک افتند.

بهل کاین آسمان پاک،

چراگاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد:

که زشتانی چو من هرگز ندانند . ندانستند کان خوبان

پدرشان کیست؟

و یا سود و ثمرشان چیست؟

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بگذاریم

بسوی سرزمینهائی که دیدارش،

بسان شعله ی آتش،

دواند در رگم خون نشیطِ زنده ی بیدار.

نه این خونی که دارم ؛ پیر و سرد و تیره و بیمار.

چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم

کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار،

بسوی قلب من ، این غرفه ی با پرده های تار.

و میپرسد، صدایش ناله ای بی نور:

- « کسی اینجاست؟

هلا! من با شمایم، های! ... میپرسم کسی اینجاست؟

کسی اینجا پیام آورد؟

نگاهی، یا که لبخندی؟

فشارِ گرم دستِ دوست مانندی؟ »

و می بیند صدائی نیست، نور آشنائی نیست، حتی از نگاه مرده ای

                                                                [ هم ردِّ پادی نیست.

صدایی نیست الا پت پتِ رنجورِ شمعی در جوار مرگ.

ملول و با سحر نزدیک و دستش گرمِ کارِ مرگ،

وز آنسو می رود بیرون، بسوی غرفه ای دیگر،

بامیدی که نوشد از هوای تازه ی آزاد،

ولی آنجا حدیث بنگ و افیون است ـ از اعطای درویشی که

                                                                 [ می خواند:

« جهان پیرست و بی بنیاد، ازین فرهادکش فریاد ... »

وز آنجا میرود بیرون، بسوی جمله ساحلها.

پس از گشتی کسالت بار،

بدانسان_ باز می پرسد _ سراندر غرقه ی با پرده های تار:

- « کسی اینجاست؟ »

و میبیند همان شمع و همان نجواست.

که پرسی همچو آن پیرِ بدرد آلوده ی مهجور:

خدایا « به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را؟ »

بیا ره توشه برداریم.

 قدم در راه بگذاریم.

کجا؟ هرجا که پیش آید.

بدانجائی که می گویند خورشیدِ غروب ما،

زند بر پرده ی شبگیرشان تصویر.

بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید: زود.

وزین فتاده مشعلی خاموش و نالد: دیر.

کجا؟ هر جا که پیش آید.

بانجائی که می گویند.

چوگل روییده شهری روشن از دریای تر دامان.

و در آن چشمهایی هست،

که دایم روید و رویدگل و برگ بلورین بال شعر از آن.

و مینوشد از آن مردی که می گوید:

« چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی

کز آن گل کاغذین روید؟ »

بانجائی که می گویند روزی دختری بوده ست

که مرگش نیز ( چون مرگ تاراس بولبا

نه چون مرگ من و تو) مرگ پاک دیگری بوده ست،

کجا؟ هر جا که اینجا نیست.

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم.

ز سیلی زن، ز سیلی خور،

وزین تصویرِ بر دیوار ترسانم.

درین تصویر،

عُمر با سوطِ بیرحم خشایر شا،

زند دیوانه وار، امّا نه بر دریا ؛

به گُرده ی من، به رگهای فسرده ی من.

به زنده ی تو، به مرده ی من.

بیا تا راه بسپاریم

بسوی سبزه زارانی که نه کس کِشته، نِدروره

بسوی سرزمینهائی که در آن هرچه بینی بکر و دوشیزه ست

و نقش رنگ و رویش هم بدینسان از ازل بوده،

که چونین پاک و پاکیزه ست.

بسوی آفتاب شاد صحرائی،

که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جائی.

و ما بر بیکرانِ سبز و مخمل گونه ی دریا،

می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام.

و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم

که باد شرط را آغوش بگشایند

و می رانیم گاهی تند، گاه آرام

بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین

من اینجا بس دلم تنگ است.

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بیفرجام بگذاریم.

                                 " مهدی اخوان ثالث "

+ داستان چمدان از کتاب چمدان نوشته ی بزرگ علوی رو در ادامه مطلب گذاشتم. داستان قشنگیه. اگه دوست داشتید بخونیدش.

امروز پانزدهم آبان، روز تولد من است.

          تولــــدم مبــارک!

 گویند علی را که خدا بود، نبود

گویند که از خدا جدا بود، نبود

من در عجبم میان این بود و نبود

این بود چه بودی ست که هم بود و نبود !!!!

الهی!  امشب که شب قدر است همه قرآن به سر می کنند، من را توفیق ده که قرآن به دل کنم.   

الهی!  امشب از توبه هایم توبه کرده ام.

الهی!  امشب فهمیدم اگر بهشت شیرین است، بهشت آفرین شیرین تر است.

الهی!  امشب فهمیدم اگر من بنده نیستم تو که مولای من هستی.

الهی!  شکرت که امشب فهمیدم که تا امروز هیچ نفهمیدم و رسیدم به اینکه تا امروز به هیچ نرسیدم.   

الهی!  شکرت که دارم کم کم مزه بندگی را می چشم.                             

الهی!  امشب فهمیدم خوشا به حال آنان که فقط با تو دل خوش کرده اند.      

الهی!  تا کنون به نادانی از تو می ترسیدم، و اینک به دانایی از خودم می ترسم.

بمژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

                                                  بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

                                                  مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم

زتاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

                                                  بیار ای باد شبگیری نسیمی زآن عرق چینم

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعین

                                                  اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

صباح الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز

                                                 که غوغا می کند در سر خمار خمر دوشینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

                                                 حرامم باد اگر من جان بجای دوست بگزینم

جهان پیریست بی بنیاد، از این فرهاد کش فریاد

                                                 که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

                                                 که سلطانیّ عالم را طفیل دوست می بینم

رموز عشق و سرمستی، زمن بشنو، نه از واعظ

                                                 که با جام و قدح هر شب قرین ماه و پروینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت آمد

                                                 همانا بی غلط باشد، که حافظ داد تلقینم

                                                                                                                « حافظ »

دیشب بسیل اشک ره خواب می زدم               نقشی بیاد خط تو برآب می زدم

روی نگار در نظرم جلوه می نمود                        وزدور بوسه بر رخ مهتاب می زدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته                         جامی بیاد گوشه ی محراب می زدم

چشمم بروی ساقی و گوشم بقول چنگ           فالی بچشم و گوش در این باب میزدم

نقش خیال تو تا وقت صبحدم                               بر کارگاه دیده ی بی خواب می زدم

هر مرغ فکر کز سرشاخ طرب بجست                  بازش ز طره ی تو بمضراب می زدم

ساقی بصوت این غزلم کاسه می گرفت              می گفتم این سرود و می ناب می زدم

خوش بود وقت حافظ و فال و مراد و کام                 بر نام عمر و دولت احباب می زدم

                                                                                                                                  " حافظ "