Let this valentine be a promise to your self that you will not let your life to be spent away without love…

Have a Lovly Valentine!

ولنتاین مبارک...

گفتم:كبوتر بوسه

                                                                   گفتي: پر

  گفتم:گنجشك آن همه آسودگي

                                                                   گفتي:  پر 

  گفتم:پروانه پرسه هاي بي پايان

                                                                   گفتی:  پر

   گفتم:التماس علاقه

   بي تابي ترانه

   بيداري بي حساب

   نگاهم كردي

   نه انگشتت از زمين زندگي ام بلند شد

   نه واژه پر از بام لبان تو پر كشيد

   سكوت كردي كه چشمه شبنم از شنزار انتظار من بجوشد

   عاشقم كردي همبازي نا ماندگار اين همه گريه

   و آخرين نگاه تو

   هنوز در درگاه گريه هاي من ايستاده است

   حالا بدون تو!

   روبه روي آيينه مي ايستم!

                                                                    مي گويم:

   زنبور گزنده اين همه انتظار

   كلاغ سق سياه اين همه غصه

   و كسي در جواب گفته هاي من پر نمي گويد

   تكرار آن بازي

   بدون دست و صداي تو ممكن نيست

   پس به پيوست تمام ترانه هاي قديمي

                                             باز هم مي نويسم.....!

                                 زندگی بی تو پر...!

حسابدار را کسی نمی دید. خدا می داند کجا رفته بود. قلم بغل کاغذ افتاده بود. روی سطری از کاغذ یک و منهای یک سخت با هم در افتاده بودند. ایکسی همان بغل ایستاده بود. منهای یک دلخور روی سطر نشسته بود و دستهایش راگذاشته بود روی منهایش. یک، قبراق و سر حال رو کرد به منهای یک و گفت:« اینور صفر و اونور صفر یک چیز روانیه. اگه اینو متوجه بشی این طوری ماتم نمی گیری.»

منهای یک که کاملا کفری بود، گفت:« تو صفر رو ممکنه ببینی اما معنی اونو فراموش کردی. هر که خرش از صفر می گذره پشت سرشو نگاه نمی کنه. عدد حسابی! تو دستتو دراز بکنی می خوره به دمب دو، ذوق می کنی. این ذوق، این به سمت امید بودن، در من نیست. من از لحاظ موقعیت قابل مقایسه با تو نیستم اما با تو تشابهی دارم اسمی و شکلی برای همین خیلی ها فکر می کنند من هم عددی هستم.»

یک خندید و گفت:« بعله که هستی.»

منهای یک داد زد:« ولی زیر صفرم، هستیِ زیر صفر و بالای صفر از یک جنس نیستند.»

یک گفت:« تو هم دستتو دراز کنی...»

منهای یک حرفش رو قطع کرد و گفت:« می رسد به دایره ی صفر، به محدوده نیستی! به هیچ. من رو به صفر دارم، حرف های من می خورد به صفر و می افتد جلوم.»

ناگهان حسابدار برگشت. یک و منهای یک هر کدام سر جای خود ایستادند. حسابدار قلم را برداشت نگاهی به آخرین سطر محاسباتش کرد، خطی روی یک و سپس روی منهای یک کشید و پایین صفحه نوشت:« ایکس مساوی است با صفر!»

یک و منهای یک زیر سنگینی خطی که دستی بر آنها کشیده بود اسیر شده بودند. یک جر و بحثش را با منهای یک فراموش کرد و با تعجب پرسید:« با اینکه من بودم چرا ایکس مساوی صفر شد؟»