گویند علی را که خدا بود، نبود

گویند که از خدا جدا بود، نبود

من در عجبم میان این بود و نبود

این بود چه بودی ست که هم بود و نبود !!!!

الهی!  امشب که شب قدر است همه قرآن به سر می کنند، من را توفیق ده که قرآن به دل کنم.   

الهی!  امشب از توبه هایم توبه کرده ام.

الهی!  امشب فهمیدم اگر بهشت شیرین است، بهشت آفرین شیرین تر است.

الهی!  امشب فهمیدم اگر من بنده نیستم تو که مولای من هستی.

الهی!  شکرت که امشب فهمیدم که تا امروز هیچ نفهمیدم و رسیدم به اینکه تا امروز به هیچ نرسیدم.   

الهی!  شکرت که دارم کم کم مزه بندگی را می چشم.                             

الهی!  امشب فهمیدم خوشا به حال آنان که فقط با تو دل خوش کرده اند.      

الهی!  تا کنون به نادانی از تو می ترسیدم، و اینک به دانایی از خودم می ترسم.

بمژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

                                                  بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

                                                  مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم

زتاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

                                                  بیار ای باد شبگیری نسیمی زآن عرق چینم

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعین

                                                  اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

صباح الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز

                                                 که غوغا می کند در سر خمار خمر دوشینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

                                                 حرامم باد اگر من جان بجای دوست بگزینم

جهان پیریست بی بنیاد، از این فرهاد کش فریاد

                                                 که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

                                                 که سلطانیّ عالم را طفیل دوست می بینم

رموز عشق و سرمستی، زمن بشنو، نه از واعظ

                                                 که با جام و قدح هر شب قرین ماه و پروینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت آمد

                                                 همانا بی غلط باشد، که حافظ داد تلقینم

                                                                                                                « حافظ »

دیشب بسیل اشک ره خواب می زدم               نقشی بیاد خط تو برآب می زدم

روی نگار در نظرم جلوه می نمود                        وزدور بوسه بر رخ مهتاب می زدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته                         جامی بیاد گوشه ی محراب می زدم

چشمم بروی ساقی و گوشم بقول چنگ           فالی بچشم و گوش در این باب میزدم

نقش خیال تو تا وقت صبحدم                               بر کارگاه دیده ی بی خواب می زدم

هر مرغ فکر کز سرشاخ طرب بجست                  بازش ز طره ی تو بمضراب می زدم

ساقی بصوت این غزلم کاسه می گرفت              می گفتم این سرود و می ناب می زدم

خوش بود وقت حافظ و فال و مراد و کام                 بر نام عمر و دولت احباب می زدم

                                                                                                                                  " حافظ "

Here’s how it goes , you and me,

Up and down, but maybe this time

We’ll get right, worth the fight

Couse love is something you can’t shake

When it breaks

All it takes is some trying

If you feel like leaving

I’m not gonna beg you stay

Soon you’ll be finding

you can run, you can hide, but you can’t escape my love.

So if you go

You should know

It’s hard to just forget the past so fast

It was good, it was bad but it was real

And that’s all you have

In  the end, our love mattered

If  you feel like leaving

I’m not gonna beg you stay

Soon you’ll be finding

you can run, you can hide, but you can’t escape my love.

Here’s how it goes

All it takes is some trying

You can run

If  you feel like leaving

I’m not gonna make you stay

Soon you’ll be finding

you can run, you can hide, but you can’t escape my love.

You can run…

+  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .?!

بر قایقی ز باد

نشستم

بر پهنه ی سراب

پارو زدم

پارو زدم ....

گفتم بهار

جنگل

آرامش خیال

با عیش و نوش

در پس این دشت تشنه کام

در انتظار من

بنشسته است

ره دور و دور

شب تار تار

غافل که قایقم

تابوت من شده است ....

" عبدالمجید زنگویی "

" مرگ خیلی آسان می تواند الان به سراغ من بیاید؛ اما من تا می توانم زندگی کنم نباید به پیشواز مرگ بروم. البته اگر یک وقت ناچار با مرگ رو به رو شوم که می شوم – مهم نیست؛ مهم این است که زندگی یا مرگ من، چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد ... "

امروز داشتم داستان ماهی سیاه کوچولو اثر صمد بهرنگی رو می خوندم. این جمله ی بالا هم از زبان ماهی سیاه کوچولو هستش. فکر می کنم شما هم این داستان رو خونده باشید. درسته که واسه بچه هاست ولی خیلی جذاب و قشنگه. من این داستان رو خیـــــــــلی دوست دارم. البته تمام داستان های صمد بهرنگی قشنگن ولی من این داستان رو بیش تر از بقیه داستان هاش دوست دارم. حرف های ماهی سیاه کوچولو، تعریفی که از زندگی داره و سوال هایی که توی ذهنشه خیلی جالبن. با اینکه آخرش تلخ تموم میشه و ماهی سیاه کوچولو می میره ولی بعد از خوندن این داستان احساس خوبی بهم دست داد. احساس بچگی کردم ! البته من همیشه بچه ام... بهتون پیشنهاد می کنم شما هم اگه وقت کردین کتاب های بچگی تون رو بخونید. خیلی خوبه !

نگاش کنید چه قدر نازه ! چه دستاش تپلیه ! خیلی بانمکه !

فتاده تخته سنگ آن سوی تر، انگار کوهی بود.

و ما این سو نشسته، خسته انبوهی.

زن و مرد و جوان و پیر،

همه با یکدگر پیوسته، لیک از پای،

و با زنجیر.

اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی

به سویش می توانستی خزیدن، لیک تا آنجا که رخصت بود

                                                                 تا زنجیر.

                                         * * *

ندانستیم

ندایی بود در رویای خوف و خستگی هامان،

و یا آوایی از جایی، کجا؟ هرگز نپرسیدیم.

چنین می گفت:

- « فتاده تخته سنگ آن سوی، وز پیشینیان پیری

بر او رازی نوشته است، هر کس طاق هر کس جفت . . . »

چنین می گفت چندین بار

صدا ، و آن گاه چون موجی که بگریزد ز خون در خامشی

                                                                 می خفت.

و ما چیزی نمی گفتیم.

و ما تا مدتی چیزی نمی گفتیم.

پس از آن نیز تنها در نگه مان بود اگر گاهی

گروهی شک و پرسش ایستاده بود.

و دیگر سیل و خیل خستگی بود و فراموشی.

و حتی در نگه مان نیز خاموشی.

و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود.

                                          * * *

شبی که لعنت از مهتاب می بارید ،

و پاهامان ورم می کرد و می خارید ،

یکی از ما که زنجیرش کمی سنگین تر از ما بود ،

                                                         [ لعنت کرد گوشش را و نالان گفت: « باید رفت. »

و ما با خستگی گفتیم : « لعنت بیش بادا

                                                         [ گوشمان را ، چشممان را نیز، باید رفت. »

و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آن جا بود.

یکی از ما که زنجیرش رها تر بود، بالا رفت، آنگه خواند:

-  «کسی راز مرا داند

که از این رو به آن رویم بگرداند.»

و ما با لذتی بیگانه این راز غبارآلود را

                                          [ مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم.

و شب شط جلیلی بود پر مهتاب.

                                        * * *

هلا، یک... دو... سه... دیگر بار

هلا، یک، دو، سه، دیگر بار.

عرق ریزان، عزا، دشنام – گاهی گریه هم کردیم.

هلا، یک، دو، سه، زین سان بارها بسیار.

چه سنگین بود، اما سخت شیرین بود پیروزی.

و ما با آشناتر لذتی، هم خسته هم خوشحال،

ز شوق و شور مالامال.

                                        * * *

یکی از ما که زنجیرش سبک تر بود،

به جهد ما درودی گفت و بالا رفت.

خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند

(و ما بی تاب)

لبش را با زبان تر کرد (ما نیز آن چنان کردیم)

و ساکت ماند.

نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند.

دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد.

نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری، ما خروشیدیم:

- « بخوان ! » او هم چنان خاموش.

- « برای ما بخوان ! » خیره به ما ساکت نگاه می کرد.

پس از لختی

در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد،

فرود آمد. گرفتیمش که پنداری که می افتاد.

نشاندیمش.

به دست ما و دست خویش لعنت کرد.

- « چه خواندی، هان؟ »

                              [ مکید آب دهانش را و گفت آرام:

- « نوشته بود

همان،

کسی راز مرا داند،

که از این رو به آن رویم بگرداند. »

                                       * * *

نشستیم

و

به مهتاب و شب روشن نگه کردیم.

و شب شط علیلی بود.

 خرداد 1340 - مهدی اخوان ثالث

+ این شعر اخوان ثالث رو خیلی دوست دارم !

+  بعضی ها وارد زندگی ما می شوند و خیلی سریع می روند. بعضی برای مدتی می مانند، روی قلب ما رد پا باقی می گذارند. و ما دیگر هیچ گاه، همان که بودیم، نیستیم !

+ وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

                                          که در طریقت ما کافریست رنجیدن    " حافظ "

طاقت من طاقت دل

طاقت سنگ است

غزل پریده رنگ است

دل ترانه تنگ است

نه در زمین نه در زمان جای درنگ است

بیا که وقت تنگ است

مرا حوصله تنگ است

هر کسی هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

من ساده به خیالم که همه کارو کسم شد

اون که عاشقانه خندید

خنده های منو دزدید       

پشت پلک مهربونی خواب یک توطئه می دید

رسیده ام به نا کجا

خسته از این حال و هوا

حدیث تن نیست

مرا طاقت من نیست...