صیاد ازل که دانه در دام نهاد

صیدی بگرفت و آدمش نام نهاد

هر نیک و بدی که می روم در عالم

او می کند و بهانه بر عام نهاد

این کوزه چو من عاشق زاری بودست

دربند سر و زلف نگاری بودست

این دسته که بر گردن او می بینی

دستی ست که بر گردن یاری بودست

ایزد چو گل وجود ما می آراست

دانست ز فعل ما چه بر خواهد خاست

بی حکمش نیست هر گناهی که مرا

پس سوختن روز قیامت ز کجاست؟

" خیام "