زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

                                                        پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

                                                        نیــم شـب دوش بـه بالیـن من آمد بنـشسـت

سـر فـرا گوش مـن آورد به آواز حـزیــن

                                                        گفت ای عاشـق شوریده ی مـن خوابت هست

عاشقی را که چنین باده ی شبگیر دهنـد

                                                        کـافـر عشـق بـود گـر نشـود بـاده پــرسـت

برو ای زاهد و بر درد کشان خورده مگیر

                                                       که ندادند جز ایـن تحفه بـه مـا روز الـســت

آنچه او ریـخت بـه پـیـمانه مـا نوشـیـدم

                                                       اگر از خمر بهشـت است وگـر باده ی مسـت

خنده ی جام می و زلف گره گیر نگـار

                                                     ای بسا توبه که چون توبه ی حافظ بشکست

                                                                                                             ( حافظ )

+ گاهی چو مـلایکم سر بـنـدگـیـسـت

    گه چون حیوان به خواب و خور زندگیست

    گـاهـم چـو بــهـایـم سـر درنـدگیــسـت

    سـبـحـان الله ایـن چـه پـراکـنـدگیـسـت

                                                          ( ابوسعید ابوالخیر  )

+ از چرخ به هر گونه دار امید

   وز گردش روزگار می لرز چو بـیـد

   گفتی که پس از سـیـاهی رنـگـی نـبـود

   پـس مـوی سـیـاه مـن چـرا گـشـت سـفیـد

                                                            ( حافظ )