تو پایان مرا دیدی و رفتی!

به روی گونه تابیدی و رفتی .....

       مرا با عشق سنجیدی و رفتی؟؟

تمام هستی ام نیلوفری بود ....

تو هستی مرا چیدی و رفتی  ..!!!

کنار انتظارت تا سحر گاه ... شبی همپای پیچک ها نشستم !!

        تو از راه آمدی با ناز ...

           آن وقت ،تمنای مرا دیدی و رفتی ؟؟؟

                  شبی از عشق تو با پونه گفتم :

دل او هم، برای قصه ام سوخت ..

غم انگیزست ....

  تو شیداییم را به چشم خویش فهمیدی و رفتی ؟؟؟

چه باید کرد این هم سرنوشتیست ..

                ولی دل رابه چشمت هدیه کردم 

سر راهت که می رفتی تو آن را، به یک پروانه بخشیدی و رفتی؟؟

صدایت کردم از ژرفای یک یاس ...

 نمی دانم شنیدی برنگشتی ؟؟ و یا این بار نشنیدی و رفتی ؟؟؟؟

نسیم از جاده های دور آمد ...

 نگاهش کردم .....!! ولی چیزی به من نگفت ؟؟

       تو هم در انتظار یک بهانه از این رفتار رنجیدی و رفتی ؟؟

            دلم پرسید از پروانه یک شب: چرا عاشق شدی؟؟؟ درد عجیبیست !!!

    و یادم هست، تو یک بار این را زیک دیوانه پرسیدی و رفتی؟؟؟

 تمام بغض هایم مثل یک رنج،شکست و قصه ام در کوچه پیچید..

         ولی تو از صدای این شکستن به جای غصه ترسیدی و رفتی؟؟

  کنار من نشستی تا سپیده ...

ولی چشمان تو جای دگر بود ....

    و من می دانم آن شب تا سحرگاه ...

       نگارن را پرستیدی و رفتی ....

       شبی گفتی نداری دوست من را ؟؟؟

     نمی دانی، که من آن شب چه کردم ....

خوشا بر حال آن چشمی که آن را

    به زیبایی پسندیدی و رفتی .....

 هوای آسمان دیده ابریست ؟؟؟

 تو تا بیراهه های بی قراری، دل من را کشانیدی و رفتی؟؟؟

   پریشان کردی و شیدا نمودی ...

  تمام جاده های شعر من را ...

        رها کردی شکستی خرد گشتم

                                       تو پایان مرا دیدی و رفتی؟