طاقت من طاقت دل

طاقت سنگ است

غزل پریده رنگ است

دل ترانه تنگ است

نه در زمین نه در زمان جای درنگ است

بیا که وقت تنگ است

مرا حوصله تنگ است

هر کسی هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

من ساده به خیالم که همه کارو کسم شد

اون که عاشقانه خندید

خنده های منو دزدید       

پشت پلک مهربونی خواب یک توطئه می دید

رسیده ام به نا کجا

خسته از این حال و هوا

حدیث تن نیست

مرا طاقت من نیست...