فتاده تخته سنگ آن سوی تر، انگار کوهی بود.

و ما این سو نشسته، خسته انبوهی.

زن و مرد و جوان و پیر،

همه با یکدگر پیوسته، لیک از پای،

و با زنجیر.

اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی

به سویش می توانستی خزیدن، لیک تا آنجا که رخصت بود

                                                                 تا زنجیر.

                                         * * *

ندانستیم

ندایی بود در رویای خوف و خستگی هامان،

و یا آوایی از جایی، کجا؟ هرگز نپرسیدیم.

چنین می گفت:

- « فتاده تخته سنگ آن سوی، وز پیشینیان پیری

بر او رازی نوشته است، هر کس طاق هر کس جفت . . . »

چنین می گفت چندین بار

صدا ، و آن گاه چون موجی که بگریزد ز خون در خامشی

                                                                 می خفت.

و ما چیزی نمی گفتیم.

و ما تا مدتی چیزی نمی گفتیم.

پس از آن نیز تنها در نگه مان بود اگر گاهی

گروهی شک و پرسش ایستاده بود.

و دیگر سیل و خیل خستگی بود و فراموشی.

و حتی در نگه مان نیز خاموشی.

و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود.

                                          * * *

شبی که لعنت از مهتاب می بارید ،

و پاهامان ورم می کرد و می خارید ،

یکی از ما که زنجیرش کمی سنگین تر از ما بود ،

                                                         [ لعنت کرد گوشش را و نالان گفت: « باید رفت. »

و ما با خستگی گفتیم : « لعنت بیش بادا

                                                         [ گوشمان را ، چشممان را نیز، باید رفت. »

و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آن جا بود.

یکی از ما که زنجیرش رها تر بود، بالا رفت، آنگه خواند:

-  «کسی راز مرا داند

که از این رو به آن رویم بگرداند.»

و ما با لذتی بیگانه این راز غبارآلود را

                                          [ مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم.

و شب شط جلیلی بود پر مهتاب.

                                        * * *

هلا، یک... دو... سه... دیگر بار

هلا، یک، دو، سه، دیگر بار.

عرق ریزان، عزا، دشنام – گاهی گریه هم کردیم.

هلا، یک، دو، سه، زین سان بارها بسیار.

چه سنگین بود، اما سخت شیرین بود پیروزی.

و ما با آشناتر لذتی، هم خسته هم خوشحال،

ز شوق و شور مالامال.

                                        * * *

یکی از ما که زنجیرش سبک تر بود،

به جهد ما درودی گفت و بالا رفت.

خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند

(و ما بی تاب)

لبش را با زبان تر کرد (ما نیز آن چنان کردیم)

و ساکت ماند.

نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند.

دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد.

نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری، ما خروشیدیم:

- « بخوان ! » او هم چنان خاموش.

- « برای ما بخوان ! » خیره به ما ساکت نگاه می کرد.

پس از لختی

در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد،

فرود آمد. گرفتیمش که پنداری که می افتاد.

نشاندیمش.

به دست ما و دست خویش لعنت کرد.

- « چه خواندی، هان؟ »

                              [ مکید آب دهانش را و گفت آرام:

- « نوشته بود

همان،

کسی راز مرا داند،

که از این رو به آن رویم بگرداند. »

                                       * * *

نشستیم

و

به مهتاب و شب روشن نگه کردیم.

و شب شط علیلی بود.

 خرداد 1340 - مهدی اخوان ثالث

+ این شعر اخوان ثالث رو خیلی دوست دارم !

+  بعضی ها وارد زندگی ما می شوند و خیلی سریع می روند. بعضی برای مدتی می مانند، روی قلب ما رد پا باقی می گذارند. و ما دیگر هیچ گاه، همان که بودیم، نیستیم !

+ وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

                                          که در طریقت ما کافریست رنجیدن    " حافظ "