بمژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

                                                  بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

                                                  مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم

زتاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل

                                                  بیار ای باد شبگیری نسیمی زآن عرق چینم

شب رحلت هم از بستر روم تا قصر حورالعین

                                                  اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

صباح الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز

                                                 که غوغا می کند در سر خمار خمر دوشینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

                                                 حرامم باد اگر من جان بجای دوست بگزینم

جهان پیریست بی بنیاد، از این فرهاد کش فریاد

                                                 که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

                                                 که سلطانیّ عالم را طفیل دوست می بینم

رموز عشق و سرمستی، زمن بشنو، نه از واعظ

                                                 که با جام و قدح هر شب قرین ماه و پروینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت آمد

                                                 همانا بی غلط باشد، که حافظ داد تلقینم

                                                                                                                « حافظ »